Fast FEST

Međunarodni festivali trebalo bi da su uzvišene dionizijske svetkovine u čast božanstva po imenu film, na kojima učesnici desetak dana gustiraju slatku ambroziju pomešanu s okrepljujućim nektarom, zadržavajući ukus svakog pojedinačnog specijaliteta svetske kinematografske kuhinje što duže na nepcima. U stvarnosti, kroz reviju najiščekivanijih ostvarenja iz prethodne godine prolaziš kao kroz restoran brze hrane, gutajući visoku umetnost kao hamburgere zalivene pivom na desetominutnoj pauzi od posla, zbog čega završiš sa mamurlukom, podočnjacima, i polusvarenim impresijama. Slično tome, i priča o zvučnijim naslovima ovogodišnjeg FEST-a liči na protrčavanje kroz Luvr na rolšuama. Tri, četiri, sad.